Maandelijks archief: november 2014

We hebben een website!

Na 46 jaar is het een feit: de loopgroep Sportfit heeft een eigen website! Op de website vind je algemene informatie over de loopgroep en als je inlogt (alleen voor leden) kun je ook het clubblad downloaden en het forum bezoeken.

Alle belangrijke dingen vind je bovenin in het hoofdmenu. Wil je een keer meetrainen dan ben je van harte welkom! Klik bovenin op Lid worden om meer te lezen.

Verslag New York marathon

Van clubleden Maaike en Jan een verslag van de New York marathon 2014

Koud voor de start!

Koud voor de start!

Het is koud, bitterkoud. Het wachten op de start van de New York marathon is begonnen. We staan in ‘corral green’, een veld waar we wachten op oproep voor de start. Corral in het engels voor vee, maar nu voor ons de ‘marathoners’. Er is genoeg te doen overigens: er staan overal sponsors die ons koffie, thee, water, powerrepen en meer aanbieden. Maar koud! Heel koud, op het weerbericht al gezien dus boven onze hardloopkleding een joggingpak en een poncho aangetrokken. Er waait een harde koude wind waarvan we dachten dat die alleen in Nederland bestond maar ook hier in New York is het koud en guur.

De dag begon vroeg, al om 6 uur ging de wekker voor en stevig ontbijt. Gelukkig ging in de USA de tijd nu pas een uur terug naar wintertijd en pakten we een uurtje extra. Door de jetlag en het uitgebreid verkennen van de stad slapen we erg goed, een fijne bijkomstigheid voor zo’n lange wedstrijd. Met bussen gaan we naar het startveld, een eiland onder Manhattan, op zondagochtend vroeg is er in tegenstelling tot een gemiddelde werkdag in New York niet veel verkeer dus op tijd komen we aan.

Via luidsprekers wordt uitgebreid en in vier talen verteld wanneer en hoe te starten. De start is bij de brug die naar Brooklyn leidt. Er wordt gestart in meerdere waves, wij zitten gelukkig in de tweede want we beginnen al behoorlijk af te koelen dus nog langer wachten zou onprettig zijn.

BAM, het startschot, het klinkt als een kanon, waarschijnlijk is het dat ook, de amerikanen houden wel een beetje van overdrijven. We beginnen de klim de Verrazon brug op, een pittige klim en wat een enorme zijwind staat erop! Het is gewoon koud, we zijn blij dat we de lange broek en jack nog aangehouden hebben. Bij de start liggen er al bergen met kleding die renners afwerpen. Het lijkt een puinhoop van vuilnis langs de weg maar geen zorgen ze worden verzameld voor de goede doelen.

Bergen met sportkleding bij de start

Bergen met sportkleding bij de start

 

Op de brug een fantastisch uitzicht over New York, zoals iedereen het kent van de foto’s, maar dan met het nieuwe One World Trade Center dat de twin towers vervangt, het is net af en majestueus. De brug over, lopen we Brooklyn in, en beginnen we op te warmen, het is een koude dag, 7 graden, mooi weer om te lopen. Wat een publiek! het staat rijen dik en iedereen schreeuwt om het hardst om ons aan te moedigen. Come on you can do it! horen we regelmatig. Ook staat bijna iedereen met een ‘motivational sign’ met teksten zoals: “This is really happening”, “you’re a hero”,
“tap here for energy” ons extra te motiveren uit te lopen. Er staan vaak leuke teksten tussen, bij momenten dat je het even moeilijk hebt erg leuk!!

Om de mile (1.6 km) is er verzorging met drinken. Erg goed geregeld. En alle vrijwilligers die helpen juichen je toe en moedigen je aan! Wat een ervaring. We lopen heerlijk de eerste 20 km met een mooie snelheid van rond de 5.30 per km (11km per uur). Prachtige uitzichten van New York en een publiek dat nooit afwezig is om ons toe te juichen. Er zitten een paar steile stukken tussen, met name de bruggen tussen de schiereilanden die New York vormen.

Rond km 32 wordt het zwaar, de man met de hamer komt op bezoek en tikt er lustig op los. Maaike heeft meer snelheid een gaat voorop, ik ga een langzamer tempo volgen. Queens, de Bronx en Harlem volgen nog als wijken voordat we Central Park inlopen. Het gevoel is dan: we zijn er bijna maar niets is minder waar. De bergjes in Central Park zijn geniepig en de pijntjes beginnen overal op te spelen. Gelukkig is er het publiek! Wat een enthousiasme en een energie, ik zie teksten als: “we love bloody nippels”, “runners are sexy”, “you already paid for this”, “26.3 miles would be crazy” (het is 26.2 mijl). De teksten motiveren maar het is ook zwaar en de energie stort in na zo’n lange tijd rennen.
Ik heb me echter voorgenomen: minimaal blijven joggen:niet lopen, en daar hou ik me aan. Maaike rent ook flink door want haar inhalen lukt me niet meer.

De laatste kilometers zijn zwaar, het wordt een mentaal gevecht tegen het lichaam: doorzetten! De laatste kilometers is het met het opzwepende publieke en de bordjes dat je er bijna bent steeds meer reden om door te gaan. De finish is in zicht en daarmee de pijn in bedwang te houden is het devies de laatste meters. We halen beiden een mooie tijd: Maaike 4.24.15 en ik 4.35.35. We trekken ons op aan het feit dat zelfs de Kenianen hier veel langzamer lopen dan normaal en we trekken dus wat minuten af onze tijd 🙂

Wat een prachtige ervaring om deze marathon te lopen en onze wekelijkse training op de loopclub was een belangrijke bijdrage om de marathon uit te kunnen lopen!

Prachtige medailles!

Prachtige medailles!